"Will you stop the fucking pushing, you fucking turd! You want me to fucking smack your fucking face?! You fucking... disgusting!"
Boom! Malupit na banat ng isang porenjer kanina habang masikip na nagtutulakan at naggi-gitgitan ang mga tao sa MRT. Nabangga siya ng isang babaeng kalahating lalaki at sabay sigaw nito.
Ang lupit. Asa Pilipinas si Joe pero wala man lang nagawa si Juan para ituwid ang pamamahiya, pagtapak at literal pa pag-hagis ng tae dito.
Literal na nag-init ang ko nung bumanat ng ganito ang matabang porenjer. Halos naramdaman ko ang pag-alog ng aking Adam's apple sa pag-lunok ng laway dala ng gigil. Pero wala din ako nagawa.
Wala akong nagawa kasi hindi naman ako ang minura-mura ng porenjer. Nakakahiya lang kasi dahil literal na basura na nga ang tingin ng mga porenjer sa mga Pilipino 'pag tayo ang nagpupunta sa bansa nila, pero bakit kailangan na hayaan pa rin natin sila na bastusin tayo sa bansa natin.
Akala mo kung sino ang matabang porenjer. Bakit? Lahat tayo nabubuhay sa isang sistema lang, Walang sinasabi sa manual ng TV o refrigerator na may karapatan ang kahit na sino sa kahit na sino.
Kung titignan mo, ano ba kaibihan nila sa'tin? Ano ba kaibahan ko sa kanila? Ano ba kaibahan mo sa kanya? Wala. Pare-pareho tayong kung maligo ay nagbabasa ng tubig. Pare-pareho tayong gumagamit ng inodoro na paupo. Pare-pareho tayong bumubula ang bibig kapag nagsi-sipilyo.
Mga Pilipino kasi sinasabi na natural na hospitable sa lahat ng taong tumatapak sa carpet ng sala nila. Kaya nga kapag may dumadayong porenjer dito sa'tin, halos gawin natin mga anito dahil sabi nga nila, 'hospitable' kasi tayo.
Hindi ko maisip kung paano kaya ang reaksyon na gagawin ko 'pag ako ang nasa lugar nung tomboy na dinarag-darag ng Joe na 'yun. Hindi ko alam.
Paglabas ko ng MRT, nakasabay ko ulit ang Joe na matandang lalaki. Parang na-imagine ko ako si Jaworski kasi naglalaro sa isip ko na patirin at sikuhin ang mayabang na porenjer hanggang sa mahulog siya sa baba ng tren. Pero, bumalik naman sa kanya ang bulok na pagasta niya sa loob ng MRT kanina.
Hindi dahil sa'kin, hindi dahil sa tomboy na fan ni Aiza Seguerra, kundi sa katangahan ng mahangin na Joe na hindi pala alam kung paano gamitin ang ticket at kung paano lumabas sa harang ng MRT. Kanino siya nagpatulong? Sa Pilipino din.
Hindi ko maipinta 'yung halakhak nung tomboy na 'yun kasama ang madaming iba na nakapila palabas ng station. Ako, hindi ko na nagawang tumawa. Tinanong ko na lang ang sarili ko...
Sinong tanga?
Saturday, January 10, 2009
Friday, January 9, 2009
idolatry or true faith
Boom! Piyesta nanaman ng Itim na Nazareno kanina. Gaya ng inaasahan, milyon-milyon nanaman na mga deboto ang nagpunta para makipag-balyahan, makipag-tulakan at makipag-langhapan ng mga pawis para makalapit lang sa santo.
Bakit nga ba ang tiyaga ng mga Pilipino sa mga ganitong okasyon. Oo, may mga pagkakataon sa buhay natin na kailangan natin ipakita ang pananampalataya natin sa Diyos. Sabi nga, 'pag may mga pagkakataon sa buhay ng isang tao na hindi niya na alam kung saan pa siya pupunta, ang pinaka-magandang gawin ay magdasal dahil anjan sa Papa Jesus para tumupad sa mga bagay na kailangan mo. Pero, tamang paraan ba ng pagpapakita ng paniniwala sa Diyos ang mga ganitong gawain? Tingin ko, hindi.
Usapang banal tayo ngayon. Ehem! Hindi ako palabasa ng Bible, pero siguro, hindi mo naman kailangan tandaan lahat ng sinasabi ni Pedro sa libro niya para malaman kung ano ang kaibahan ng tama sa mali at ano ang mabuti para sa sarili mo.
Noong bata ako, biniro ko si Mama na magpapa-tattoo ako pag laki ko. Bukod sa hindi na ko lumaki, paulit-ulit akong piningot ng nanay ko at sinabi na ang katawan natin ay templo na banal na espirito. Bukod dito, paulit-ulit niya ako pinapa-alahanan na sinabi ni Papa Jesus at ni Papa Lord na 'mag-ingat ka at pag-iingatan kita'.
Ang Mama ko ay medyo eksperto sa pagbabasa ng Bibliya. Kaya literal na bugbog ako sa pangaral niya tungkol sa laman nito. Kaya nga sa dami ng sinabi sa'kin ng nanay ko, Genesis 1:1 lang ang na-memorize ko sa sobrang dami ng mga 'to.
Mabalik tayo. Game.
Sinasabi ng mga pari, pastor at pati na rin ni Ely Soriano na si Papa Jesus ay namatay at ipinako sa krus para pag-bayaran ang ating mga kasalanan sa Diyos, o kilala natin sa tawag na si Papa Lord. Dahil dito, sinasabi nila na ang mga kasalanan natin ay nabura at muling nalinis ang ating mga banal na espirito sa pagpain ni Papa Jesus sa sarili niya. Salamat Papa Jesus!
Ginawa ito ni Kristo para ipakita sa lahat ng anak ng Diyos ang pagmamahal niya. Tama? Oo, tama! Pero sa lahat ng pangaral sa'kin ng nanay ko, sa lahat ng salitang binitawan ng mga pastor, wala akong narinig na kahit isang paalala na ang mga tao ay dapat mag-sakripisyo para hindi man mapantayan ang sakripisyo ng Diyos, pero para mapakita rin ang pananampalataya dito.
Masamang sabihin na ito ay isang malaking kalokohan. Dahil lahat ng tao ay subjective. Ibig sabihin, hindi naman lahat ng tao mahilig sa Adobo at Ketchup. Ang sa'kin lang, ginawa ito ng Diyos para mapakita sa'tin ang pagmamahal niya. Pero, hindi naman niya sinabi na gawin natin 'to para mapakita na mahal din natin siya.
Kanya-kanyang paraan ang mga tao ng pagpapakita ng kanilang pananampalataya. Meron lumuluhod, may lumalakad ng paluhod, may lumiliyad, mayroon ding lumalakad ng paliyad. Iba-iba, kanya-kanya. Sa pagkakataong ito, maganda isipin na ang selebrasyon ng pista ay tunay na ebidensya sa pananampalataya ng isang tao. Pero, subalit at datapwat, tama ba talaga na gawin 'to?
Masakit isipin, pero may ugali tayong mga Pilipino na umaasa na lamang sa dasal at hindi na kumikilos. Dahil siguro ito sa pananampalataya na kaya tayo saluhin ng Diyos kahit lugmak na tayo sa putik. Tama. Anjan sila Papa Jesus para bantayan tayo sa mga kanya-kanya natin buhay, pero sabi nga sa kanta, "asa Diyos ang awa, asa tao ang gawa." Bakit mo isasali ang sarili mo sa isang bagay na hindi ka sigurado? Hindi sa dahil hindi ka sigurado na matutupad ang pangarap mo, kundi paano kung hindi ka na makauwi sa bahay mo dala ng aksidente na nagaantay sa pagsasagawa ng mga tradisyon na 'to.
Ano sa tingin mo ang mas mabigat na problema?
Ouch! Naniniwala ako na anjan si Papa Jesus. Naniniwala ako sa kanyang 'existence', pero para sa akin, may ibang paraan para mapakita mo ang pananampalataya mo sa Kanya. Hindi para makipag-patayan sa ibang taong umaasa lang sa kapangyarihan niya.
Isa pa, ang ating Diyos ay literal na seloso. Kaya nga 'di ba nilagay niya sa unang-una sa Ten Commandments na hindi niya gustong sumamba ka ng ibang Diyos bukod sa kanya? Sa ginagawa ba ng mga kaibigan natin na deboto, tingin mo ba Diyos pa rin ang sinasamba niya o ang santo na ng nazareno na hindi ko alam kung saan gawa?
kasalanan na ang sumamba sa isang bagay ng sobra. Kaya nga lahat ng sobra ay nakakamatay 'di ba?
Kilos tayo. Bakit? Hindi natin alam na baka si Lord at Papa Jesus ay umiiling sa langit habang nakikita ang mga tao sa pagdaraos ng okasyon na 'to. Dapat siguro ay huwag tayo makuntento sa himala na dala-dala niya sa belt bag niya. Kumilos tayo. Uso stroke ngayon.
Ano gusto mo? Ikaw ang nagdadasal? o ikaw na ang pinagdadasal? Isip mga kababayan.
End
Bakit nga ba ang tiyaga ng mga Pilipino sa mga ganitong okasyon. Oo, may mga pagkakataon sa buhay natin na kailangan natin ipakita ang pananampalataya natin sa Diyos. Sabi nga, 'pag may mga pagkakataon sa buhay ng isang tao na hindi niya na alam kung saan pa siya pupunta, ang pinaka-magandang gawin ay magdasal dahil anjan sa Papa Jesus para tumupad sa mga bagay na kailangan mo. Pero, tamang paraan ba ng pagpapakita ng paniniwala sa Diyos ang mga ganitong gawain? Tingin ko, hindi.
Usapang banal tayo ngayon. Ehem! Hindi ako palabasa ng Bible, pero siguro, hindi mo naman kailangan tandaan lahat ng sinasabi ni Pedro sa libro niya para malaman kung ano ang kaibahan ng tama sa mali at ano ang mabuti para sa sarili mo.
Noong bata ako, biniro ko si Mama na magpapa-tattoo ako pag laki ko. Bukod sa hindi na ko lumaki, paulit-ulit akong piningot ng nanay ko at sinabi na ang katawan natin ay templo na banal na espirito. Bukod dito, paulit-ulit niya ako pinapa-alahanan na sinabi ni Papa Jesus at ni Papa Lord na 'mag-ingat ka at pag-iingatan kita'.
Ang Mama ko ay medyo eksperto sa pagbabasa ng Bibliya. Kaya literal na bugbog ako sa pangaral niya tungkol sa laman nito. Kaya nga sa dami ng sinabi sa'kin ng nanay ko, Genesis 1:1 lang ang na-memorize ko sa sobrang dami ng mga 'to.
Mabalik tayo. Game.
Sinasabi ng mga pari, pastor at pati na rin ni Ely Soriano na si Papa Jesus ay namatay at ipinako sa krus para pag-bayaran ang ating mga kasalanan sa Diyos, o kilala natin sa tawag na si Papa Lord. Dahil dito, sinasabi nila na ang mga kasalanan natin ay nabura at muling nalinis ang ating mga banal na espirito sa pagpain ni Papa Jesus sa sarili niya. Salamat Papa Jesus!
Ginawa ito ni Kristo para ipakita sa lahat ng anak ng Diyos ang pagmamahal niya. Tama? Oo, tama! Pero sa lahat ng pangaral sa'kin ng nanay ko, sa lahat ng salitang binitawan ng mga pastor, wala akong narinig na kahit isang paalala na ang mga tao ay dapat mag-sakripisyo para hindi man mapantayan ang sakripisyo ng Diyos, pero para mapakita rin ang pananampalataya dito.
Masamang sabihin na ito ay isang malaking kalokohan. Dahil lahat ng tao ay subjective. Ibig sabihin, hindi naman lahat ng tao mahilig sa Adobo at Ketchup. Ang sa'kin lang, ginawa ito ng Diyos para mapakita sa'tin ang pagmamahal niya. Pero, hindi naman niya sinabi na gawin natin 'to para mapakita na mahal din natin siya.
Kanya-kanyang paraan ang mga tao ng pagpapakita ng kanilang pananampalataya. Meron lumuluhod, may lumalakad ng paluhod, may lumiliyad, mayroon ding lumalakad ng paliyad. Iba-iba, kanya-kanya. Sa pagkakataong ito, maganda isipin na ang selebrasyon ng pista ay tunay na ebidensya sa pananampalataya ng isang tao. Pero, subalit at datapwat, tama ba talaga na gawin 'to?
Masakit isipin, pero may ugali tayong mga Pilipino na umaasa na lamang sa dasal at hindi na kumikilos. Dahil siguro ito sa pananampalataya na kaya tayo saluhin ng Diyos kahit lugmak na tayo sa putik. Tama. Anjan sila Papa Jesus para bantayan tayo sa mga kanya-kanya natin buhay, pero sabi nga sa kanta, "asa Diyos ang awa, asa tao ang gawa." Bakit mo isasali ang sarili mo sa isang bagay na hindi ka sigurado? Hindi sa dahil hindi ka sigurado na matutupad ang pangarap mo, kundi paano kung hindi ka na makauwi sa bahay mo dala ng aksidente na nagaantay sa pagsasagawa ng mga tradisyon na 'to.
Ano sa tingin mo ang mas mabigat na problema?
Ouch! Naniniwala ako na anjan si Papa Jesus. Naniniwala ako sa kanyang 'existence', pero para sa akin, may ibang paraan para mapakita mo ang pananampalataya mo sa Kanya. Hindi para makipag-patayan sa ibang taong umaasa lang sa kapangyarihan niya.
Isa pa, ang ating Diyos ay literal na seloso. Kaya nga 'di ba nilagay niya sa unang-una sa Ten Commandments na hindi niya gustong sumamba ka ng ibang Diyos bukod sa kanya? Sa ginagawa ba ng mga kaibigan natin na deboto, tingin mo ba Diyos pa rin ang sinasamba niya o ang santo na ng nazareno na hindi ko alam kung saan gawa?
kasalanan na ang sumamba sa isang bagay ng sobra. Kaya nga lahat ng sobra ay nakakamatay 'di ba?
Kilos tayo. Bakit? Hindi natin alam na baka si Lord at Papa Jesus ay umiiling sa langit habang nakikita ang mga tao sa pagdaraos ng okasyon na 'to. Dapat siguro ay huwag tayo makuntento sa himala na dala-dala niya sa belt bag niya. Kumilos tayo. Uso stroke ngayon.
Ano gusto mo? Ikaw ang nagdadasal? o ikaw na ang pinagdadasal? Isip mga kababayan.
End
Subscribe to:
Posts (Atom)
